 |
KENNEDYSTICHTING School - internaat voor |
Direktie
: Verlengde Gemenelandsweg 18 d. Tel 410555 |
|
Doelstelling/De school/Internaat/Opvoeding en Onderwijs/Financiële Zorgen/Nalini |
|||
Op 3 november 1946 werd in Suriname de eerste instelling voor buitengewoon onderwijs geopend onder de naam "DOOFSTOMMEN INSTITUUT ST. THERESIA.". Wij zijn nu 50 jaar verder. De Kennedystichting gemeenschap herdenkt dit dezer dagen en werkt verder aan het eens begonnen werk.
WereldoorIog II was nog niet voorbij toen Mgr van Roosmalen Apostolisch Vicaris van de R.K- gemeente op 8 augustus 1944 de Zusters Franciscanessen van Oudenbosch verzocht om met dovenonderwijs in Suriname te beginnen. Het moet wel een dringend verzoek geweest zijn want twee zusters, n.l. Antonieta de Jong en Lucia Barendse moesten zo vlak na de tweede wereldoorlog naar het Instituut voor Doven te St. Michielsgestel voor een all-round opleiding. Op 19 juli 1946 moesten ze daar zelfs een examen afleggen, waarvoor zij slaagden. Op 26 September vertrokken ze met de boot naar Suriname, waar ze op 14 oktober aankwamen.
Drie weken na hun aankomst, op 3 november 1946, gingen de deuren van het nieuwe instituut open in de "chinese winkel" , die verdeeld was in 2 lokalen en 2 kleine kamertjes waarin slaapgelegenheid kwam voor zuster Antonieta met de kinderen en ook nog een leslokaal. Op 3 november bracht pater Raymakers drie indiaantjes uit een gezin (Daniel, Lena en Clemens). De volgende dag kwam Molly en op 5 november Roline beiden chinese meisjes van 3 1/2.
Zuster Antonieta kon aan de slag met het didactisch materiaal dat ze in Nederland maakte, met de woordjes papa, mama, bal, pop.. en met 5 kinderen propvol heimwee. Dag in dag uit was ze er mee bezig. Alle leerlingen verbleven intern, weekeinden en vakantie bestonden niet. Zuster Lucia mocht pas in de namiddag komen helpen want die moest eerst nog naar de school van Hanna's Lust. Later in het schooljaar kwamen ook nog Andre - 13j, en Anette - 6j.
Ondertussen werd de oude St. Jozefschool van de Soeurs van Roosendaal verbouwd tot een gebouw van 3 verdiepingen en een zolder. Beneden kwamen leslokalen, een spreekkamer en een keuken. Boven kwamen er slaapzalen en een eetzaal voor de zusters. Op 5 juli 1947 wijdde Mgr St. Kuypers het nieuwe gebouw plechtig in en 's middags werd het door Mevrouw Brons officieel geopend. Zr Lucia mocht er toen ook de hele dag zijn.
Het aantal leerlingen was gestegen naar 12. Buiten de grenzen kreeg het instituut ook bekendheid. Op 27 november 1948 kwarnen de eerste dove kinderen uit Curacao en Bonaire zodat er nu 15 leerlingen waren. Er moest weer worden gebouwd; de oude bewaarschool werd verbouwd tot klassen voor dove kinderen met daarboven een slaapzaal voor jongens. Een viaduct bracht een verbinding tot stand tussen de vorige bouw en het klooster van de Zusters (gebouwd in 1925). We schreven dan 1950 en hadden bij het eerste lustrum een instituut met 3 leerkrachten en 40 leerlingen, allen intern. In 1952 kwam er een stenen gebouw met 2 klassen, een slaapzaal, douches en W.C's. In 1955 kwamen daar nog twee klassen en een slaapzaal bij. Er zat dus groei in.
Mgr. Kuypers, de opvolger van. Mgr van Roosmalen, was ondertussen ook met een verzoek aan de zusters gekomen met als gevolg dat de zusters op 1 novernber 1953 enkele blinden in het Instituut opnamen. In totaal kwamen 27 blinden en slechtziende kinderen naar het ondertussen van naam veranderde 'Doofstommen en Blinden Instituut'. Het resultaat van dit experiment was echter negatief vooral omdat de opvoeding van dove en blinde kinderen moeilijk te combineren was op een instituut. Financiële steun vanwege het Gouvernement bleef ook uit en de zusters waren genoodzaakt op 1 oktober 1964 het Blindeninstituut te sluiten. Na een jaar van veel correspondentie met instanties in Nederland (de pet daarvoor af) kon de toenmalige directrice Zuster Angela van Gaans de nog overgebleven kinderen met een visuele handicap op 8 augustus 1965 voor verder onderwijs naar Nederland begeleiden; 4 meisjes naar Grave en een jongen naar Nijmegen. Op 23 maart 1971 kwamen die kinderen terug naar Suriname, waar het pas begonnen Blindencentrum aan de Dr S. Redmondstraat hen kon opvangen.
Het Instituut werd een begrip in Suriname. Regelmatig werden er demonstraties gegeven. Zuster Leatitia Hootsmans die in 1952 de gelederen was komen versterken trok zelf met de kinderen naar Paranam om daar uitvoeringen te geven.Onder grote belangstelling vierde het Instituut op 3 mei 1959 haar koperen feest (12 1/2 jarig bestaan).